37 kW'lık bir aspiratör fanı, çıkışındaki damper yarı kapalı hâlde yılda 6000 saat çalışıyor. Bakım bütçesi toplantısında konuşulan konu ise motorun IE3'ten IE4'e yükseltilmesi. Hesap yapıldığında tablo ilginçleşir: motor sınıfını değiştirmek yılda birkaç bin kWh kazandırırken, damperi açıp fanın devrini ihtiyaca göre düşürmek aynı motorda bunun on katından fazlasını getirebilir. Tasarruf arayan tesislerin çoğu işe motordan başlar; oysa kayıpların büyük kısmı motorun önünde ve arkasında oluşur.
Bu nedenle enerjiyi zincir olarak düşünmek gerekir: şebekeden gelen besleme, motorun kendisi, güç aktarma elemanları, tahrik edilen makine ve en sonda makineden istenen iş. Her halkanın kaybı farklı büyüklüktedir ve düzeltme maliyeti de farklıdır. Aşağıda bu halkaları en büyük kazancın genellikle bulunduğu yerden başlayarak ele alıyoruz.
Önce ölçüm: hangi motor ne kadar harcıyor?
Tesiste kaç motor olduğunu bilmek başka, hangisinin faturayı oluşturduğunu bilmek başkadır. Basit bir liste yeterli başlangıçtır: motor gücü, yıllık çalışma saati ve pens ampermetreyle ölçülmüş çalışma akımı. Etiket akımıyla ölçülen akımı karşılaştırmak, motorun yaklaşık yük oranını gösterir. Bu üç bilginin çarpımı kabaca bir öncelik puanı verir: 45 kW'lık ama yılda 300 saat çalışan bir yangın pompası listenin sonuna düşerken, 11 kW'lık ama üç vardiya dönen bir kule fanı üst sıralara çıkar.
Ölçüm yapılmadan verilen kararlar genellikle görünür motora yönelir: en büyük, en gürültülü ya da en eski olana. Liste çıkarıldığında ise tüketimin çoğunu az sayıda sürekli çalışan pompa, fan ve kompresörün oluşturduğu görülür. Motorun gerçekte yüzde kaç yükte çalıştığını anlamak için motor yük oranı ve doğru boyutlandırma yazısına bakabilirsiniz.
En büyük kayıp işin kendisinde: kısma, boşta çalışma, fazla basınç
Bir pompanın vanası kısılarak ya da bir fanın damperi kapatılarak debi ayarlanıyorsa, motor tam devirde dönmeye devam eder ve fazladan üretilen basınç vanada ısıya dönüşür. Santrifüj pompa ve fanlarda güç, devrin yaklaşık küpüyle değişir. Devri %80'e düşürmek ideal koşulda gerekli gücü yaklaşık yarıya indirir (0,8³ ≈ 0,51). Sistemde yüksek statik basınç varsa bu oran daha az olumlu çıkar, ama çoğu havalandırma ve sirkülasyon uygulamasında kazanç yine büyüktür.
Açılıştaki fana dönelim. Fan yılın yarısında, yani 3000 saat, debinin %80'i yeterliyken damperle kısılıyor olsun. Milde yaklaşık 29,6 kW çeken fan, frekans konvertörüyle %80 devre indirildiğinde kâğıt üzerinde 3000 × 29,6 × 0,49 ≈ 43.500 kWh daha az enerji ister. Sürücü kayıpları ve sistem eğrisi bu sayıyı aşağı çeker, yine de motor sınıfı değişiminden beklenen kazancın çok üzerinde kalır. Konunun hesap tarafını VFD ve afinite yasası yazısında ayrıntılı bulabilirsiniz.
Aynı başlık altında gözden kaçan iki durum daha var:
- Boşta dönen motorlar. Mola sırasında boş dönen bir konveyör, ürün beklerken çalışan bir karıştırıcı ya da hava ihtiyacı yokken yüksüz çalışan bir kompresör, mıknatıslama ve sürtünme için güç çekmeye devam eder. Bir zamanlayıcı ya da seviye sinyaliyle durdurma çoğu zaman yatırım gerektirmeyen bir düzeltmedir.
- Gereğinden yüksek ayar. Basınçlı hava hattında birkaç bar fazla basınç, soğutma suyunda ihtiyaçtan düşük tutulan sıcaklık hedefi, motorun daha uzun ve daha yüklü çalışması demektir.
Hangi yükte sürücünün işe yaradığını ayırmak önemlidir: konveyör gibi sabit torklu yüklerde devir düşürmek gücü yalnızca devirle orantılı azaltır, küp kuralı burada geçerli değildir.
Motor ile makine arasında kaybolan güç
Güç aktarma elemanları sessiz kayıp kaynaklarıdır. Gevşek bir V-kayış kayar ve ısınır, fazla gerilmiş bir kayış rulmanları yükler. Hizası bozuk bir kaplin, hem ek sürtünme hem de erken rulman aşınması üretir. Sonsuz dişli redüktörlerde verim, oran büyüdükçe belirgin biçimde düşer; yüksek oranlı bir sonsuz dişli ile helisel bir redüktör arasındaki fark, sürekli çalışan bir tahrikte motor sınıfı farkından daha büyük olabilir. Redüktör seçerken oranın yanında verim değerini de model tablosundan kontrol etmek gerekir.
Kayışlı tahriklerde bir başka fırsat, devir ayarının kasnakla yapılmasıdır. Fan ihtiyaçtan hızlı dönüyorsa ve debi hiç değişmiyorsa, sürücü yerine kasnak oranını düzeltmek daha ucuz bir çözüm olabilir. Hesabı kasnak-kayış ile hız ayarı yazısında örneklerle anlattık.
Motorun kendi kaybı: sınıf, yük oranı ve sargı geçmişi
Motor tarafında üç soru sorulur. Birincisi verim sınıfıdır. IEC 60034-30-1'e göre 4 kutuplu 37 kW'lık bir motor için verim sınırı IE3'te %93,9, IE4'te %95,2, IE5'te %96,1'dir. Açılıştaki fanda motor yaklaşık 29,6 kW milde güç verirken IE3 yerine IE4 kullanmak, tam yük verimiyle yapılan kaba hesapta şebekeden çekilen gücü yaklaşık 0,43 kW azaltır; 6000 saatte bu yaklaşık 2600 kWh eder. Sürekli çalışan bir motorda anlamlı bir kazançtır ama proses tarafındaki fırsatın yanında küçük kalır. Yatırımın ne zaman geri döndüğünü IE3 ile IE4 arasında karar yazısında çalışma saatine göre hesapladık.
İkinci soru yük oranıdır. Asenkron motorların verimi yaklaşık yarım yükün üzerinde oldukça düz seyreder, çok düşük yüklerde ise belirgin şekilde düşer ve güç faktörü de kötüleşir. %30 yükte çalışan büyük bir motoru küçültmek hem verimi hem cos φ'yi iyileştirir; %70 yükte çalışan bir motoru küçültmeye çalışmak ise çoğu zaman kazançtan çok risk getirir.
Üçüncü soru motorun geçmişidir. Birkaç kez sarılmış, sargı sırasında sacı aşırı ısıtılmış bir motorun kayıpları artmış olabilir. Arızalanan motoru sardırıp sardırmama kararına enerji tarafını da katmak için sardırma mı yeni motor mu yazısı yol gösterir.











