Bir ambalaj fabrikasının bakım planında 140 motorun hepsi için aynı satır vardı: "üç ayda bir gresle, yılda bir megger ölç". Kâğıt üzerinde düzenliydi; sahada ise iki sorun çıkardı. Gresörlüğü olmayan, ömür boyu yağlı rulmanlı küçük motorlar için teknisyenler boşuna zaman ayırıyordu. Öte yandan kazan dairesindeki sıcak ve nemli ortamda sürekli çalışan besleme pompası motoru, bu aralıklarla yetersiz kalıyor ve yılda bir rulman değiştiriyordu. Plan vardı, ama motorları birbirinden ayırmıyordu.
Etkili bir bakım takvimi, bir kontrol listesinden çok bir önceliklendirme işidir. Hangi motorun duruşu hattı durdurur, hangisi zor ortamda çalışır, hangisinin rulmanı yağlanabilir; bu sorulara göre motorları gruplamak ve her gruba kendi aralığını vermek gerekir. Aşağıda böyle bir planın nasıl kurulacağını adım adım anlatıyoruz.
Önce motor listesini çıkarın ve gruplayın
Takvimin temeli, tesisteki motorların güncel bir envanteridir: yer, görev, etiket bilgileri, rulman tipi (gresörlüklü mü, kapalı mı), sürücüyle mi doğrudan mı beslendiği ve sargı sensörü olup olmadığı. Bu liste çıkınca motorlar iki soruyla gruplanır:
- Kritiklik: Bu motor durursa ne olur? Hat mı durur, yedek pompa mı devreye girer, yoksa birkaç saat beklenebilir mi?
- Çalışma koşulu: Temiz ve serin bir salonda, günde birkaç saat mi çalışıyor; yoksa tozlu, nemli ya da sıcak bir ortamda, 7/24 mü?
Bu iki eksenden üç pratik grup çıkar. A grubu kritik ve zor koşuldaki motorlardır; en sık ve en kapsamlı izlenir. B grubu ya kritik ya da zor koşulda olanlardır; orta sıklıkta izlenir. C grubu kritik olmayan, iyi ortamdaki motorlardır; temel görsel kontroller ve yıllık ölçümler yeterlidir. Açılıştaki besleme pompası A grubundaydı; ama plan onu C grubundaki bir konveyör motoruyla aynı aralıkla yönetiyordu.
Referans değer olmadan trend olmaz
Ölçüm tabanlı bakımın mantığı, tek bir değerin iyi ya da kötü olmasından çok o değerin zaman içindeki değişimine bakmaktır. Bunun için her motorun bir başlangıç ölçümü olmalıdır: devreye almada ya da bakım programına alındığı ilk gün, belirli bir yükte ölçülen gövde sıcaklığı, titreşim, faz akımları ve izolasyon direnci.
Örneğin bir motorun titreşimi devreye almada 1,2 mm/s ölçülmüş ve altı ay sonra 2,5 mm/s'ye çıkmışsa, bu değer genel kabul sınırlarının içinde kalsa bile iki katına çıkmış bir eğilimdir ve nedeni araştırılmalıdır. Aynı şekilde aynı yükte fazların akımı arasında zamanla açılan bir fark, bağlantı ya da besleme sorununa işaret eder. Yeni bir motorun teslimde ve ilk çalıştırmada nasıl ölçüleceğini teslim ve kabul muayenesi yazısında anlattık; bu değerler bakım dosyasının ilk satırı olur.
Neyi, hangi sıklıkla izlemeli?
Aşağıdaki aralıklar genel bir başlangıç noktasıdır; motorun etiketi, bakım talimatı ve tesisin kendi deneyimi bunları daraltır ya da genişletir.
Gözlem turu (A: vardiyada bir, B: haftada bir, C: ayda bir)
Ses, koku, gövdede olağan dışı ısınma, fan kapağının ve gövde kanatlarının temizliği, ayak cıvataları ve kablo girişlerinin durumu. Bu tur ölçüm cihazı gerektirmez, ama neyi aradığını bilen bir göz ister. Kanatların arasına dolan toz, motorun ısısını atamamasının en sık ve en kolay giderilen nedenidir.
Ölçüm turu (A: ayda bir, B: üç ayda bir, C: yılda bir)
Belirli yükte faz akımları, gövde yüzey sıcaklığı ve rulman yuvalarından titreşim. Titreşimin nasıl değerlendirileceği ve standartlardaki bölge mantığı ISO 10816/20816 yazısında yer alıyor. Sargıda PTC ya da PT100 sensörü olan motorlarda sıcaklık bilgisinin kontrol sistemine gerçekten ulaştığı da bu turda doğrulanır.
İzolasyon direnci (A: altı ayda bir, B ve C: yılda bir)
Motor enerjisiz ve kablo ayrılmışken ölçülür. Tek bir sonuçtan çok, aynı sıcaklıkta alınan ardışık değerlerin düşüş eğilimi önemlidir. Nemli ortamlarda ve uzun duruşlardan sonra ek bir ölçüm yapılması yerinde olur. Ölçüm yöntemi ve değerlendirme için megger testi yazısına bakabilirsiniz.
Yağlama: her motora aynı gres tabancası yaklaşılmaz
Küçük ve orta gövdelerdeki pek çok motorda rulmanlar kapalı ve ömür boyu yağlıdır; bu motorlarda dışarıdan gres basılacak bir nokta yoktur ve bakım, rulman sesi ile sıcaklığını izleyip gerektiğinde rulmanı değiştirmekten ibarettir. Büyük gövdelerde ise gresörlük bulunabilir. Bu motorlarda gres tipi, miktarı ve aralığı motorun etiketinde ya da bakım talimatında verilir; bu değerler devire, rulman ölçüsüne ve ortam sıcaklığına bağlıdır.
Sahada en sık yapılan hata fazla greslemektir. Rulman yuvası taşacak kadar doldurulan gres, çalkalanarak ısınır ve rulmanın sıcaklığını yükseltir. İkinci hata, farklı tip gresleri karıştırmaktır. Üçüncüsü ise motor dururken greslemektir; talimat aksini söylemiyorsa gres, motor çalışırken ve eski gresin tahliye edilebildiği durumda basılır. Yağlama takvimi bu nedenle envanterdeki "rulman tipi" sütununa göre ayrı tutulmalıdır.











